Takiego, który:

• wierzy w dziecko, nawet gdy ono nie wierzy w siebie,
  
• rozumie, że trudne zachowania to efekt trudnych doświadczeń,
• jest obecny – nie tylko „na chwilę”, ale na dłużej.

Fundacja Polki Mogą Wszystko od blisko 25 lat wspiera dzieci z domów dziecka, rodzin zastępczych, rodzinnych domów dziecka i rodzin w kryzysie – zawsze stawiając w centrum relację dziecko–dorosły.

Czy wiesz, że:

• Każdego roku swój dom musi opuścić około 14 000 dzieci – za każdą liczbą kryje się czyjś strach, wstyd i tęsknota.  
• Około 200 000 dzieci musi sobie radzić ze złożoną traumą rozwojową.
• Szacuje się, że trauma rozwojowa jest w Polsce poważnym problemem zdrowia psychicznego dzieci i ma długotrwałe konsekwencje dla ich rozwoju, nauki i relacji z innymi.
• Dzieci mogą  trafić do rodziny zastępczej lub do instytucji, gdzie trudniej pracować nad pokonaniem traumy.  
• Bardzo potrzebujemy bliskich i kompetentnych dorosłych, którzy pomogą dziecku poczuć się bezpiecznie, nazwą to, co trudne, i krok po kroku będą z nim przechodzić przez strach, złość i smutek. 
• Dziecięcy lęk może zniknąć tylko wtedy, gdy ktoś będzie obok, przytuli, wysłucha i zrozumie.

Pomagajmy razem, przekaż naszej Fundacji 1,5% i wesprzyj organizację bezpłatnych:

• zajęć uczących dzieci umiejętności społecznych,
• warsztatów dla rodziców zastępczych uczących ich jak pracować z dzieckiem po traumie i stracie,
• konsultacji psychologicznych i psychiatrycznych,
• zajęć z integracji sensorycznej i terapii dla dzieci ze specjalnymi potrzebami,
• warsztatów odbudowujących poczucie własnej wartości,
• zajęć, warsztatów, terapii i pomocy specjalistycznej w jednym miejscu - Centrum Wspierania rodzin „Bezpieczna Przystań”,
• organizację wolontariatu.

Skorzystaj z naszej dedykowanej aplikacji i wypełnij zeznanie podatkowe PIT online.

Wypełnij zeznanie online w systemie podatki.gov.pl. Pamiętaj, by wpisać w nim nr KRS 0000074781

Wypełnij zeznanie PIT na papierze.

1. W części „Przekazanie 1,5% podatku na rzecz OPP” wpisz numer KRS: 0000074781
2. Podpisz zeznanie i złóż osobiście w swoim urzędzie skarbowym lub wyślij listem poleconym.

Nie mieszkam z mamą i tatą, tylko w rodzinie zastępczej. Kiedyś bardzo bałem się dorosłych – obiecywali, że będzie dobrze, a potem krzyczeli, znikali albo udawali, że mnie nie widzą. Nigdy nie wiedziałem, czy ktoś mnie przytuli, czy się na mnie zezłości.  

Czasem to wszystko wraca jak fala. Wtedy w środku czuję taki wielki chaos, że nie umiem go zatrzymać. Krzyczę, tupię, trzaskam drzwiami, rzucam zabawkami. Potem jest mi wstyd i myślę, że znowu ktoś mnie zostawi. Skoro rodzice mnie nie chcieli, to pewnie coś jest ze mną bardzo nie tak…  

W nowym domu jest ze mną ciocia Karola – moja mama zastępcza. Mówi, że mój gniew i łzy to nie „złe zachowanie”, tylko rana po tym, jak kiedyś byłem sam ze swoim strachem. Kiedy zaczynam krzyczeć, nie odchodzi. Siada obok, oddycha ze mną, czasem trzyma mnie za rękę i powtarza: „Widzę, że jest ci bardzo trudno. Jestem tu. Nie oddam cię”.  

Na zajęciach z wolontariuszem uczę się mówić, co czuję, zamiast rzucać rzeczami. Rysujemy razem moje „burze w brzuchu” i wymyślamy, co mi pomaga je uspokoić. Coraz częściej potrafię powiedzieć „boję się”, zanim wybuchnę.  

Dawid to chłopiec pełen wyobraźni i energii. Trauma relacyjna – doświadczenie zawiedzionego zaufania i braku bezpiecznych dorosłych – długo kazała mu wierzyć, że na nikogo nie może liczyć. Dzięki obecności rozumiejącej mamy zastępczej i wspierających wolontariuszy jego świat powoli się zmienia: z miejsca pełnego lęku staje się takim, w którym można ufać, zadawać pytania i popełniać błędy, nie bojąc się odrzucenia. 

Dziś Dawid coraz częściej zasypia spokojnie. Wie, że kiedy się budzi, ktoś na niego czeka, słyszy jego „nie dam rady” i pomaga mu krok po kroku układać życie na nowo. 

Bliski dorosły nie zabiera wszystkich trudnych wspomnień, ale sprawia, że dziecko nie musi już dźwigać ich samotnie.

Pomóż teraz!
Przekaż 1,5% swojego podatku KRS: 0000074781
lub wpłać darowiznę PL72 1140 1010 0000 5494 1000 1001

Przez siedem lat mieszkałam w Charkowie. Miałam tam swój pokój, najlepszą koleżankę z ławki i ulubioną huśtawkę w parku, na której wyobrażałam sobie, że latam nad całym miastem. Pewnego dnia mój świat się rozsypał. Razem z mamą i młodszym bratem uciekliśmy do Polski.  

Na początku niczego tu nie rozumiałam – ludzie mówili tak szybko, nie do końca zrozumiałym językiem, a ja czułam się, jakbym była przezroczysta. Bałam się zapytać o drogę, bałam się iść sama do sklepu. Najbardziej bałam się o tatę, który musiał zostać. Mama powtarzała, że tu jesteśmy bezpieczni, ale bez taty i bez mojego miasta wszystko wydawało się obce i zimne. Tęskniłam za naszym stołem w kuchni, za zapachem obiadu, za hałasem na szkolnym boisku.  

Teraz już mówię po polsku, rozumiem, o czym rozmawiają inni. Wiem też więcej – że w Ukrainie jest wojna, że „trzeba być dzielnym”, że nie powinnam narzekać, bo i tak mamy więcej szczęścia niż inni. Czasem sama sobie powtarzam, że rower, który został pod blokiem, nie jest ważny. Że kiedyś kupię nowy. Że nie mogę dokładać mamie zmartwień, gdy pracuje do późna i zamyka się w łazience, żeby nikt nie słyszał jej płaczu.  

Najtrudniejsze są jednak słowa ludzi: „Wracajcie do siebie”, , „Macie tu za dobrze”. Kiedy to słyszę, mam ochotę zniknąć. Nie czuję się u siebie ani tu, ani tam. Chciałabym po prostu znów pójść do mojego parku, jechać na rowerze tak szybko, żeby wiatr wykrzyczał za mnie cały strach i tęsknotę.  

W moim życiu pojawiła się pani Nadia – wolontariuszka, która prowadzi zajęcia w Bezpiecznej Przystani. Na początku myślałam, że to kolejna dorosła, która za chwilę zniknie. Ale ona ciągle tam była. Słuchała, kiedy mówiłam o tacie, o alarmach bombowych, o koleżance, której nie mogę znaleźć w internecie. Nie mówiła: „Nie przesadzaj, inni mają gorzej”, tylko: „To naprawdę bardzo trudne, rozumiem, że cię boli”.  

Z panią Nadią rysujemy mój „podwójny dom” – ten, który był, i ten, który jest teraz. Uczy mnie, że mogę być jednocześnie smutna, zła i wdzięczna. Że nie muszę być ciągle dzielna, żeby ktoś mnie chciał. Kiedy jest mi bardzo ciężko, piszemy do siebie krótkie wiadomości. Wystarczy jedno: „Jestem” – i już wiem, że nie jestem sama.  

Dzięki temu, że obok mnie jest dorosła, która naprawdę słucha i wierzy w to, co czuję, świat powoli przestaje być tylko miejscem ucieczki. Zaczynam myśleć, że mogę mieć swoje miejsce także tutaj. Może kiedyś znów będę pędzić na rowerze, ale już nie po to, żeby uciec od wszystkiego, tylko po prostu dla przyjemności. 

Bo ktoś wreszcie jest obok i trzyma dla mnie ten kawałek świata w miejscu.

Pomóż teraz!
Przekaż 1,5% swojego podatku KRS: 0000074781
lub wpłać darowiznę PL72 1140 1010 0000 5494 1000 1001

Mieszkam z mamą, tatą i starszym rodzeństwem. Wszyscy mówią, że to moja rodzina zastępcza, ale dla mnie to mama i tato. Do tego domu przyjechałam, gdy byłam malutka i prawie nic nie pamiętam, tylko to, że wcześniej często byłam sama albo ktoś krzyczał tak głośno, że aż bolał mnie brzuch.  

Na początku tutaj bardzo bałam się wychodzić z łóżka. Bałam się tych wszystkich nowych ludzi, tego, że jak zrobię coś nie tak, to będą krzyczeć i szarpać. 

Teraz wiem, że to moja rodzina – grają ze mną w gry, odwożą mnie na zajęcia, przytulają na dobranoc. Czasem się denerwuję, że nie pozwalają mi jeść tyle słodyczy, ile bym chciała, ale mówią, że robią to z troski, a ja powoli zaczynam im wierzyć.  

W tym domu nikt mnie nie uderzył, nawet kiedy bardzo dokuczam bratu. A jednak są takie chwile, kiedy w środku zaczynam się cała trząść. Wystarczy, że tata powie do mnie trochę głośniej, a moje ciało od razu pamięta tamte dawne chwile – serce bije za szybko, ręce mi drżą i mam ochotę się schować. Jak mama jest zdenerwowana, to jakoś jest lżej, bo wiem, że za chwilę przyjdzie i powie: „Przepraszam, byłam zmęczona, bardzo cię kocham”.  

Najgorsze jest to, że często myślę, że to co było kiedyś to wszystko moja wina. Pewnie byłam „za głośna”, „za wkurzająca”, „za dużo płakałam”. Kiedy teraz reaguję tak mocno na zwykłe sytuacje, boję się, że nowi rodzice też w końcu powiedzą „nie damy rady” i znikną.  

Moja mama zastępcza mówi, że to nie ja jestem „jakaś zepsuta”, tylko moje serce nauczyło się, że bliskość może być niebezpieczna. Razem z tatą chodzą na spotkania i pytają specjalistów, jak mogą mi pomóc. Kiedy zamieram ze strachu, tato zamiast się obrażać, klęka przy mnie i przypomina: „Zosiu, teraz jesteś bezpieczna. Możesz się złościć i bać, a ja nadal tu będę”.  

Powoli uczę się, że dorosły, który jest obok, nie musi mnie ranić. Że mogę zrobić coś źle i wciąż być chciana. Każdy taki moment, kiedy ktoś mnie widzi i rozumie, trochę leczy tę starą ranę po tym, że kiedyś byłam sama ze swoim strachem. 

Dzięki temu zaczynam wierzyć, że relacja z kimś bliskim może być miejscem, w którym się rośnie, a nie takim, z którego trzeba uciekać.

Pomóż teraz!
Przekaż 1,5% swojego podatku KRS: 0000074781
lub wpłać darowiznę PL72 1140 1010 0000 5494 1000 1001

Ludzie mówią, że „nastolatki przesadzają”, ale ja wiem, jak to jest, kiedy ból w środku jest tak duży, że nie da się go już schować. Przez wiele lat czułem się w domu bardziej problemem niż kimś ważnym. Dorośli mówili, że mnie kochają, a potem znikali, krzyczeli, porównywali do innych albo udawali, że nie widzą, jak bardzo się rozsypuję. W końcu uwierzyłem, że naprawdę jestem zły.  

Kiedy nie potrafiłem już wytrzymać napięcia, zacząłem się ciąć. Ból na skórze był prostszy od tego w środku. Przynajmniej nad czymś miałem kontrolę. Myślałem, że jak będę wystarczająco „twardy”, to przestanę czuć samotność, wstyd i złość. Zamiast tego wszystko tylko narastało. Przyszedł dzień, w którym uznałem, że lepiej będzie, jeśli po prostu zniknę. Po próbie samobójczej obudziłem się w szpitalu z wściekłością na siebie, na świat i na dorosłych, którzy nagle zaczęli się mną interesować.  

Potem spotkałem Anetę i Marcina – czas pokazał, że moich przyszłych rodziców adopcyjnych. Byłem już „za stary na adopcję”, jak mówili inni, więc nie wierzyłem, że ktoś naprawdę chce zostać ze mną na dłużej. Myślałem, że po prostu chcą „pomóc trudnemu dziecku”, a jak zobaczą blizny, uciekną jak wszyscy. Oni jednak wracali. Przyjeżdżali na spotkania, słuchali lekarzy, rozmawiali ze mną, i po prostu byli nawet kiedy milczałem. Powtarzali, że nie adoptują moich „dobrych ocen” ani „fajnych chwil”, tylko mnie całego – z tym, co mam za sobą.  

Zacząłem chodzić do psycholożki. Na początku odpowiadałem tylko „nie wiem” i „nieważne”. Ona się nie poddała. Pomogła mi nazwać to, co przeżyłem – że kiedyś, zamiast bezpieczeństwa, w relacjach dostawałem zranienia, odrzucenie i obojętność. Że moje ciało nauczyło się, że bliskość jest niebezpieczna, a samookaleczanie było moim sposobem wołania o pomoc, którego nikt wcześniej nie chciał usłyszeć. 

Później poznałem też wolontariusza, Tomka. Z nim gadam o grach i filmach, ale też o tym, jak jest po terapii, jak wytrzymać, kiedy przychodzi ochota, żeby wrócić do starych sposobów. Tomek często pyta: „Czego teraz najbardziej potrzebujesz?” i pomaga mi wymyślać inne, mniej raniące sposoby radzenia sobie z emocjami. 

W domu Anety i Marcina wciąż miewam gorsze dni. Czasem krzyczę, że ich nienawidzę, a potem boję się, że tym jednym zdaniem wszystko zniszczyłem. Ale oni zostają. Rozmawiają ze mną, pilnują, żebym miał kontakt z psycholożką. Pokazują mi, że nie jestem już sam z tym, co wydarzyło się wcześniej.  

Dzisiaj blizny jeszcze są, ale nie są już moim jedynym językiem. Uczę się mówić: „jest mi tak źle, że nie wiem, co zrobić”, zamiast się ranić. Powoli zaczynam wierzyć, że mogę dorosnąć, mieć swoje plany i ludzi, którzy naprawdę będą obok – nie tylko wtedy, gdy wszystko jest w porządku, ale przede wszystkim wtedy, gdy znowu robi się trudno. 

To, że ktoś zdecydował się zostać moją rodziną „mimo mojego wieku i historii”, zmieniło dla mnie wszystko – jakby w miejscu, w którym chciałem zniknąć, ktoś postawił znak: „Tu warto żyć dalej”.

Pomóż teraz!
Przekaż 1,5% swojego podatku KRS: 0000074781
lub wpłać darowiznę PL72 1140 1010 0000 5494 1000 1001